Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
zamknij

JADWIGA KRÓL POLSKI - Nikodem Jarosław

   Królowa Jadwiga była zawsze obiektem zainteresowania Polaków i historyków polskich, jest także patronką Polski. Książką legendą była wydana w połowie XIX wieku praca wybitnego polskiego historyka Karola Szajnochy Jadwiga i Jagiełło 1374 - 1413. Opowiadanie historyczne. Każda wycieczka na Wawel dłużej zatrzymuje się przy grobowcu św. Jadwigi. Jednocześnie była postacią, o której jako Polacy niewiele wiemy. Kojarzymy ją z panowaniem Andegawenów w Polsce, unią z Litwą w Krewie i ślubem z Jagiełłą oraz odnowieniem Akademii Krakowskiej. Ale już nie zawsze wiemy, że była jedyną kobietą- królem w historii Polski, rzadko też doceniamy jej rolę w chrystianizacji Litwy, prawdopodobnie dlatego, że zawsze była w cieniu najpierw swojej matki Elżbiety Bośniaczki, a potem męża Władysława Jagiełły.
      Praca, której autorem jest profesor Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu - Jarosław Nikodem - jest próbą nowego spojrzenia na postać Jadwigi Andegaweńskiej. Właściwie jest to książka nie tylko o Jadwidze, ale także o najważniejszych aspektach historii Polski a także Węgier XIV wieku oraz o ówczesnych mechanizmach politycznych. Spis treści bardzo trafnie odzwierciedla najważniejsze problemy ówczesnej Polski i w związku z tym także problemy prezentowanej książki np. Andegaweńskie początki; Córka wielkiego ojca; Jadwiga królem Polski; Wilhelm Habsburg; Krewo; Monarchia dwojga władców; Zygmunt Luksemburski; Czy małżeństwo doskonałe?; Działalność fundacyjna i duchowość królowej; Kult i kanonizacja. Znajdziemy w niej także bogatą bibliografię dotyczącą Jadwigi i jej czasów.
      Autor w swojej książce pokazuje wielkość i tragizm postaci Jadwig,i nie stroniąc od próby rozwiązania tak trudnych problemów jak związek Jadwigi z Wilhelmem Habsburgiem czy wzajemne relacje Polski i Litwy po unii w Krewie. W rozdziale - Próba portretu, tak charakteryzuje Jadwigę - króla Polski: Nie ulega wątpliwości, że królowa była piękną kobietą, za taką uznawali ją bowiem współcześni. (...) Fama o wyjątkowej urodzie Andegawenki przekraczała granice. Pisał o tym nie tylko zafascynowany nią Długosz(...) pisali kronikarze krzyżaccy, z odległej Italii podziwiał polską królową również Andrzej Gatari. (...) Królowa była dobrze przygotowana intelektualnie do czekających ją w przyszłości obowiązków. (...) Jadwiga nie była (...) świętą w rodzaju średniowiecznych bohaterów chrześcijańskich umartwień. Nosiła wprawdzie włosiennicę i zachowywała posty, „ale te dzieła cnoty wstrzemięźliwości pozostawały, w myśl zaleceń Chrystusa, ukryte w komórce jej życia wewnętrznego". (...) Wiele uwagi poświęcono pytaniu o to, czy królowa była osobą szczęśliwą. (...) Nie każdy, zwłaszcza gdy sam żył zaledwie dwadzieścia pięć lat, staje się sierotą w wieku kilkunastu lat. A przecież Jadwigę dotknęła strata szczególna - jej matkę zamordowano w bestialski sposób. Ledwie zdążyła się z tego otrząsnąć, straciła bardzo młodą siostrę, (...) po śmierci Marii Jadwidze nie pozostał już nikt spośród najbliższej rodziny. Bez wpływu nie mogła pozostać również przedłużająca się niemożliwość poczęcia potomka. A gdy szczęście się do niej uśmiechnęło, przyszedł tragiczny koniec. Sądzimy, że Jagiełło, mógł być dla Jadwigi jakąś podporą, prawdziwym jednak oparciem, czymś co pozwalało jej znosić wszelkie dosięgające ją ciosy, pozostawała głęboka i niezachwiana wiara.

 

 

Marek Jekel

Antoni Ferdynand Ossendowski

O Antonim Ferdynandzie Ossendowskim czas wspomnieć. Postać niezwykła - niewiele osób zna to nazwisko a jeszcze mniej jego książki. Pisał jak Sienkiewicz lecz bez patyny historii. Znaczył piórem a bardziej rylcem miedziorytnika rzeczywistość ujarzmioną nienawiścią do Boga (Lenin - jest w bibliotece). Namiętność staje się celem życia, Boga nie ma a to oznacza, że pierzchły niepokoje i obawy a człowiek Bogiem stał się.  W czasie rewolucji bolszewickiej Ossendowski był naocznym świadkiem działań uszczęśliwiaczy ludu pracującego. Tam zło i nienawiść stały się nową religią.

W jego Biesach człowiek staje się postacią rozpaczliwą i przerażoną. Praca jest dla niego udręką. Człowiek i pług to jedność w nienawiści niewolnika, który buduje a nie tworzy.

Są jeszcze książki dla młodzieży. Poruszająca opowieść o losach osieroconego chłopca i jego przyjaciela psa. Wacek i jego pies to tytuł tej książki.

Niektóre książki Ossendowskiego dostępne w bibliotece a reszta tu:

http://www.ksiegarniagazetypolskiej.pl/antoni_ossendowski.

Ferdynand Kiep.

GOMORRA - Roberto Saviano

    Roberto Saviano, neapolitańczyk z urodzenia z kamorrą, czyli mafią rodem z Neapolu stykał się od dziecka. Bo w tym pięknym mieście nad Morzem Tyrreńskim nikomu nie są obce podejrzane transakcje w porcie, młodociani handlarze narkotyków czy wreszcie wieści o kolejnych ofiarach porachunków mafijnych. A to tylko cząstka rzeczywistości, która zasięgiem swoich działań, powiązań a przede wszystkim niewyobrażalnej siły dosięga praktycznie każde miejsce. Dosięga Hollywood gdzie po czerwonych dywanach przechadzają się gwiazdy w sukienkach tak naprawdę uszytych w neapolitańskich warsztatach za 40 euro za sztukę, dosięga kraje Środkowego Wschodu, w których firmy budowlane zaopatrywane są w cement przez klan Casalesi, dosięga południe Włoch pokryte śmieciami, dosięga wiele innych miejsc i ludzi, o których powiązania z mafią podejrzewc wydaje się rzeczą absurdalną.
Co jednak uderza najbardziej to to, że ziemia kamorry to ziemia, gdzie toczy się walka o życie. Także dziś. To tam popełniono więcej zabójstw niż gdziekolwiek indziej w Europie. Saviano przytacza liczby - odkąd się urodził, aż do 2005 roku kamorra zabiła 3600 ludzi. To więcej niż mafia sycylijska, rosyjska, więcej niż ETA w Hiszpanii i IRA w Irlandii razem wzięte. Ofiarami nie są tylko bogaci mafiosi tkwiący w tym od urodzenia. Są to chłopcy zwerbowani może już i w dwunastym roku życia do rozprowadzania lekkich narkotyków, są to ci, którzy w jakikolwiek sposób odważą się powiedziec 'nie'. Don Peppino był księdzem cierpiącym na obsesję działania. Napisał manifest, w którym jasno przeciwstawił się złu popełnianym przez kamorrę, następnie zorganizował marsz przeciwko mafii. Jego działania były nie tylko sprzeciwem wobec istniejącego panowania mafii, ale także poddały w wątpliwośc wiarę i religijnośc bossów. 19 marca 1994 roku przygotowywał się do porannej mszy w zakrystii. Usłyszał tylko 'Don Peppino?', na co odpowiedział 'Tak. to ja.', po czym otrzymał pięc strzałów, w tym dwa z bliska w twarz. Ale przecież tak to się musiało skończyc...

    Roberto Saviano jako pisarz nie żałuje napisania 'Gomorry'. Jednak w samotności wątpliwości muszą się pojawic. Owa samotnośc stała się codziennością auatora odkąd kamorra wydała na niego wyrok śmierci. A stało się tak nie dlatego, że Saviano napisał to, co napisał, ale przede wszystkim dlatego, że tak wiele ludzi to przeczytało.

 

Aleksandra Białek

Nieznane i niedoceniane powieści Heleny Mniszek

Z całą premedytacją rozpoczynam książką Heleny Mniszek „Trędowata", a ściślej od dalszych pasjonujących losów, Stefci i Waldemara, syna i wnuczki. Półki z książkami biblioteki w Pobiedziskach, kryją okazuje się wiele tajemniczych książek, które są zaskakujące. Miła niespodzianka to pięć tomów (a raczej tomików) każdy po 200 stron.

I tom - Trędowaci - pióra Heleny Mniszek
II tom - Tajemnice baronessy - pióra Heleny Mniszek
III, IV, V tom - Syn ordynata i Dziedziczka - pióra Witolda Jabłońskiego

Robią wrażenie trzy ostatnie tomy. W sugestywny, barwny i tragiczny sposób pokazują losy bohaterów uwikłanych dramatycznie w zawiłe czasy wojny i czasy pierwszych lat powojennych.
1. Jest wojna polsko - bolszewicka i łagry
2. Jest I wojna światowa
3. Przeżywamy wybuch II wojny światowej
4. Przed naszymi oczami przesuwają się obrazy przerażonej uciekającej cywilnej ludności, bombardowanej przez niemieckie lotnictwo.
5. Okupacja Warszawy
6. Bolesny Katyń - do dzisiaj!
7. Powstanie w gettcie
8. Wstrząsający mord na profesorach Uniwersytetu Jagiellońskiego
9. Warszawa podczas Powstania Warszawskiego.

I wreszcie nadchodzą czasy ogromnego uzależnienia Polski od bolszewików. Skończył się koszmar wojny, zaczął nowy: Polską zniewoloną, Polską prześladowań, Urzędem Bezpieczeństwa znanym jako UB, wiezieniem na Rakowieckiej. I..... znane postacie kultury polskiej, przed wojną na piedestale, po wojnie, w Polsce zniewolonej działali jako „przefarbowani". Kto zna historię lat powojennych kojarzy zmienione w książce nazwiska, wiemy kto zacz!

Budujemy nowy dom
Jeszcze jeden nowy dom
Naszym wspólnym nowym dniom.
Warszawo!

Śpiewał ją po wojnie, znany piosenkarz przedwojenny.

Polecam gorąco te tomiki. Dostarczą Państwu wiele najprostszych ludzkich wzruszeń i przypomną czasy które do dziś wywołują ból i o których NIGDY nie zapomnimy.

Barbara Hempowicz

ROK OGRODNIKA - Karel Capek

Bardzo lubię bibliotekę w Pobiedziskach - i tę dla dorosłych, i oddział dla dzieci. Jako stała czytelniczka, od lat wiernie wypożyczająca książki z obu interesujących księgozbiorów,chciałabym dziś zarekomendować moje ostatnie odkrycie, niespodziankę przypadkiem znalezioną na jednym z bibliotecznych regałów.
Tą niespodzianką jest malutka książeczka czeskiego pisarza Karela Čapka - "Rok ogrodnika". Wbrew pozorom, nie tylko ogrodników ucieszy ta urocza i zabawna rozprawka. Autor, słynny twórca "Inwazji jaszczurów", prekursor powieści fantastyczno-naukowej, twórca nazwy "robot", był synem rolnika, obeznanym z uprawą ziemi od dziecka. Ma więc wiele do powiedzenia zarówno o naturze ludzkiej ( którą widzi kpiącym, lecz życzliwym okiem), jak i o przyjaźni człowieka z ziemią i roślinami. Książeczka opatrzona jest pełnymi wdzięku, zabawnymi ilustracjami, czyta się ją miło i z rozbawieniem, a po jej skończeniu czytelnik stwierdza, że nadal się uśmiecha!
był synem rolnika, obeznanym z uprawą ziemi od dziecka. Ma więc wiele do powiedzenia zarówno o naturze ludzkiej ( którą widzi kpiącym, lecz życzliwym okiem), jak i o przyjaźni człowieka z ziemią i roślinami. Książeczka opatrzona jest pełnymi wdzięku, zabawnymi ilustracjami, czyta się ją miło i z rozbawieniem, a po jej skończeniu czytelnik stwierdza, że nadal się uśmiecha!

Karel Čapek napisał też miłą powiastkę dla dzieci: "Daszeńka, czyli żywot szczeniaka", w której z czułością i humorem opowiada o swoim małym terierze. Książka, zilustrowana i opatrzona fotografiami przez autora, przeszła już do kanonu ulubionych lektur dzieciństwa kilku pokoleń.Ciepło, humor i życzliwość, cechujące autora, znalazły ujście i w tej miłej książeczce , a uwaga, jaką poświęcił wielki pisarz malutkiemu szczeniakowi, świadczy do dziś o dobroci jego serca.

 

 

 

Małgorzata Musierowicz


Tworzenie stron www: www.atcomp.pl